e-beki
Susalım lütfen, bir tek an için olsun söylediklerimizi değil birbirimizin göz kırpışını duyabilelim. O bir tek anda bizi saran dehşet gürültüden sadece varlığımızı hissedelim. Acizliğini şiddetine saklayan bağırışlardan, kalleşliğini tatlılığıyla örten seslenişlerden arınalım. Birbirimizin göz kapaklarını dinleyelim dışarıdaki karmaşa ve kaos her şeyi boğmaya çalışırken. Kendi ağzımızdan çıkanların aslında ne olduğunu hepimiz biliyorken başkalarının dediklerini nasıl olsa dinlemiyoruz, öyle görünmeye çalışmak için daha da fazla yalanlar üretiyor olsak bile, o zaman bir kere de göz kapaklarımızın fısıltısıyla yönlendirelim kendimizi, dinleyelim, belki her şeye rağmen duymaya değecek bir şeyler vardır birbirimizde.. Yoruldum ben bütün seslerin toplamında bir melodi aramaya çalışmaktan, bütünleştiklerinde çirkinleşiyor olsalar bile, teker teker dinlediğinde bulacağın da aynı çirkinlik. Aynı şeyleri değişik tonlarda duymaktan da, her seferinde aynı umuda kapılıp tekrar kulak vermekten de bıktım, değiştirmeye çalışmakla, bulandırmakla kapanmıyorken temel çirkinlik. O hep orda, korkarım ki aslında bizde, suçlayacak kimse yok, hepimizde. Bu gürültüye uyup herkesle beraber ona göre dans etmek isteyip istemediğimi sorgulamaktan da vazgeçtim, bu çirkinliğin ilk adımı çünkü.Susalım şimdi, birbirimizden saklayacak bir şeyimiz yok paylaşırken aynı çirkinliği. Susalım çünkü ben senin göz kapaklarını duymak istiyorum. Korkma! sessizliği aramıyorum artık ben, sessizliğe, huzura giden tek yol sağırlıkken.. e-beki