^e-beki

Fantastik rock, coğrafyayı aşan bir anlatı dilidir. Bir ucunda Anadolu’nun kadim yankıları, diğer ucunda Avrupa’nın mitolojik koridorları vardır. Bu iki ucu, aynı hayalin iki farklı lehçesi gibi birleştiren gruplardan biri Almora, diğeri ise Blind Guardian’dır. Almora, senfonik düzenlemelerle örülmüş Türkçe sözleri aracılığıyla tarih ve efsaneyi bugüne taşır. Onların müziğinde fantastik olan, masaldan çok hatıradır: göçler, kaybolmuş şehirler, unutulmuş kahramanlar. Ezgiler, bazen bir destanın sayfalarını çevirir gibi ağır ve vakur; bazen de rüzgârla hızlanan bir atlı birlik gibi coşkuludur. Fantastik öğe, Anadolu’nun hafızasına açılan bir anahtar görevi görür. Blind Guardian’da ise fantastik anlatı, doğrudan epik hikâyeye dönüşür. Çok katmanlı vokaller, hızla ilerleyen gitarlar ve koral bölümler; dinleyiciyi bir romanın içine çeker. Tolkien’den beslenen mitler, şarkı formunda birer sahneye dönüşür. Burada müzik, yalnızca eşlik eden bir unsur değil; anlatının ta kendisidir. Bu iki dünyanın kesiştiği yerde, güçlü bir ortak zemin oluşur:

Farklı diller, farklı mitolojiler… Ama aynı ihtiyaç: İnsan, kendini anlamak için hikâyeye muhtaçtır. Almora bunu Anadolu’nun sesiyle söyler; Blind Guardian Avrupa’nın epik tonlarıyla. Biri geçmişi hatırlatır, diğeri hayali kurdurur. Ortada buluştuklarında ise şu cümle yankılanır:

“Efsaneler yalnızca eskide kalmaz; doğru sesle çağrıldığında yeniden yaşar.” ^e-beki

^RaVenCrow

^{Orlando Ferguson/1893}

Galileo Galilei’nin dediğine göre “sen ne dersen de dünya dönüyor” sonuçta. Aslında mesele dünyanın yuvarlak mı, geoid mi yoksa düz olup olmadığı da değil, düz olduğuna inandığı dünyayı yuvarlak kafa dediklerine karşı savunurken “adaleti yoktur!” vurgusu yapması en anlamlı kısımdı..^RaVenCrow

e-beki

Kaostan gelen düzeni “Ordo ab chaos” isteyen şeytani ruh hastalarının bataklık haline getirdiği Ortadoğu’da , zalimler için “Sizi Allah’a şikayet edeceğim” , “Allah’a her şeyi anlatacağım” diyen masum çocukların sözleri yankılanıyor göklerde…İki yaşında daha önce hiç görmediği, bilmediği denizin hırçın dalgalarının arasında kayboldu Aylan Kurdi…Sonra deniz, insanlığın korkunç günahlarını yüzlerine vururcasına sahile teslim etti masum bedeni, toprağa gömülebilsin diye…Fotoğrafa derin derin baktığınızda kalbinizin çöktüğünü hissedeceksiniz…ve insan olarak şuursuzca tercihlerin bir sonucu olan bu kaos dünyasında çaresizce kötülükleri ve zulümleri izlemeye devam edeceğiz ve bir gün biz de mazlumların ve çocukların ölümlerinin cevaplarını bulamadığımız ve bundan dolayı ruhumuzda yaşadığımız isyanla öleceğiz…^e-beki

e-beki

Ne yöne bakacağını bilemeyenlerdenim ben. “Şimdi” tarafından köşeye sıkıştırıldıkça, kendimin içinde olmaktan sıkıldıkça başlar şaşkınlığım. Bir yöne sarılmanın manasızlığından korkarım, her şeyin acıyla dengelendiği böylesine ince bir düzenin bütün cevapları aynı yere koyacak kadar insaflı olacağına inanamam. İlerinin, geleceğin çekiciliğinin bilinmezliğinde olduğunu düşünürüm. Belirsizlikler negatifliklerle doldukça, gelecek şimdiye dönüşüp netleştikçe, umduklarının yerine şimdinin bir uzantısını bulup umutsuzluğa düşenlerden olmak istemem. Yanımdakilere tutunsam bile sarılamam, şimdi ve belki de sonra yanlarında olsam da, yandaşlığımızı belirleyen, anlamayıp, kontrol edemeyip sadece öylesine kabullendiğimiz sebeplerin yine anlaşılmaz, durdurulamaz bir şekilde kaybolup gidebileceklerini düşünürüm, söylemesem de. Geçmişin tatlılığının sahte yorumlarla kendini kandırmanın sonucu olduğunu görürüm, en çok bu tatlılığa zaafım olsa bile. Hatırlamak istediklerini seçerek, kendince şekillendirerek, zaten çoktan dinmiş acılara sevecence bakarak alınacak derslerin dürüstlüğüne güvenemem. Ve böylece tekrar kalırım şimdiyle baş başa…. ^e-beki

e-beki

Susalım lütfen, bir tek an için olsun söylediklerimizi değil birbirimizin göz kırpışını duyabilelim. O bir tek anda bizi saran dehşet gürültüden sadece varlığımızı hissedelim. Acizliğini şiddetine saklayan bağırışlardan, kalleşliğini tatlılığıyla örten seslenişlerden arınalım. Birbirimizin göz kapaklarını dinleyelim dışarıdaki karmaşa ve kaos her şeyi boğmaya çalışırken. Kendi ağzımızdan çıkanların aslında ne olduğunu hepimiz biliyorken başkalarının dediklerini nasıl olsa dinlemiyoruz, öyle görünmeye çalışmak için daha da fazla yalanlar üretiyor olsak bile, o zaman bir kere de göz kapaklarımızın fısıltısıyla yönlendirelim kendimizi, dinleyelim, belki her şeye rağmen duymaya değecek bir şeyler vardır birbirimizde.. Yoruldum ben bütün seslerin toplamında bir melodi aramaya çalışmaktan, bütünleştiklerinde çirkinleşiyor olsalar bile, teker teker dinlediğinde bulacağın da aynı çirkinlik. Aynı şeyleri değişik tonlarda duymaktan da, her seferinde aynı umuda kapılıp tekrar kulak vermekten de bıktım, değiştirmeye çalışmakla, bulandırmakla kapanmıyorken temel çirkinlik. O hep orda, korkarım ki aslında bizde, suçlayacak kimse yok, hepimizde. Bu gürültüye uyup herkesle beraber ona göre dans etmek isteyip istemediğimi sorgulamaktan da vazgeçtim, bu çirkinliğin ilk adımı çünkü.Susalım şimdi, birbirimizden saklayacak bir şeyimiz yok paylaşırken aynı çirkinliği. Susalım çünkü ben senin göz kapaklarını duymak istiyorum. Korkma! sessizliği aramıyorum artık ben, sessizliğe, huzura giden tek yol sağırlıkken.. ^e-beki