e-beki
Gökyüzü mavisini görmeyeli üç yıl oldu. Her yer sisli ve puslu, nükleer kış etkisini yavaş yavaş göstermeye başladı. Dürbünümü elime alıp sessizce etrafı izliyorum. Dünyanın üzerine gölge gibi çöken Dark Lejyonlara ait bir koloniye bağlı metal endüstrisinde çalışan robotlaştırılmış, duyguları neredeyse silinmiş insanlar görüyorum. Elleri kanayan, ayakları zincirli umutsuz varlıklara dönüşmüşler. Çevresi soğuk demir bloklarla ve dikenli keskin tellerle çevrili yüksek güvenlikli bir yere benziyor… Havada biriken duman yoğunluğu ve sis ani esen şiddetli rüzgârlarla kısmen kayboluyor, böylece daha net görmeye başlıyorum. O da neyin nesi.. gaz maskeli askerler ellerinde güçlükle tuttukları zincirli siyah kurt köpekleriyle gidip geliyorlar. Bir araç yaklaşıyor ve duruyor. İçinden siyah parkalı ve kırmızı şapkalı birisi iniyor. Etrafına emirler yağdırıyor gibi görünüyor. Bir koşturma ve hareketlenme başlıyor. Anladığım kadarıyla fabrika civarında robotlaştırarak çalıştırmak istedikleri çok daha fazla insana ihtiyaç var… Hava bulanık turuncu-koyu grimsi renkten git gide kararmaya başlıyor. Sanırım doğuşunu ve batışını göremediğim güneş kaybolmak üzere. Görünmemek için yeraltındaki geçici sığınağa dönüp, saklanarak yakacağım ateşle biraz ısınmam gerekiyor. Karanlık, ürkütücü seslerin olduğu soğuk bir gece daha başlıyor. Sessiz, düşündürücü ve loş ışıklı bir gece daha…e-beki